Maandag 4 april

Een kwart eeuw geleden overleed een van de eeuwige Zwitserse Nobelprijskandidaten, de auteur van onder andere Homo faber en Mein Name sei Gantenbein.

***

Frisch Homo faberNet als zijn vriend en eeuwige rivaal Friedrich Dürrenmatt begon de als architect opgeleide Max Frisch zijn carrière als een brechtiaanse toneel- en hoorspelschrijver (Herr Biedermann und die Brandstifter, 1953; Andorra, 1961). Internationale erkenning kwam in 1954 met de roman Stiller, over een man die zich moet verdedigen tegen de aanklacht dat hij niet is wie hij voorgeeft te zijn. Ook Homo Faber (1957, over een Unesco-ingenieur die zijn geloof in een rationele wereld ondermijnd ziet) gaat over de moderne mens die worstelt met zijn identiteit; en in het verwante Mein Name sei Gantenbein (1964), dat begint met de veelzeggende zin ‘Ik pas verhalen als kleren’, komt daar nog de verhouding tussen verhaal en werkelijkheid bij.

Frisch GantenbeinBehalve als geëngageerd schrijver met een afkeer van ideologieën ontpopte Frisch zich ook als het geweten van Zwitserland, dat zichzelf volgens de schrijver verstikt had in patriottisme en burgerlijke gehoorzaamheid, en als belangrijkste Duitstalige kandidaat voor de Nobelprijs. Zijn autobiografische en dagboekachtige roman Montauk (1975) werd een kwarteeuw later door de criticus Marcel Reich-Ranicki opgenomen in zijn canon van twintig Duitse meesterwerken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s