Zondag 28 februari

Een jaar geleden stierf de grand old man van de Turkse literatuur, een van de vele eeuwige Nobelprijskandidaten die de prijs nooit kregen.

***

Kemal WindYasar Kemal (1922-2015) had het ideale profiel voor een Nobelprijslaureaat: auteur van een gevarieerd en veel vertaald oeuvre, sociaal-politiek betrokken (tot in de gevangenis toe) en afkomstig uit een taalgebied dat door de Zweedse Academie weinig geëerd is. Bovendien was hij, net als Grass of García Márquez een echte verteller, die met zijn poëtische taal en zijn sprookjesachtige fantasie een stem gaf aan de kleine man.
Kemals faam berustte vooral op Memed, mijn havik (1955), het verhaal van een boerenjongen die zich verzet tegen tirannieke grootgrondbezitters en zo uitgroeit tot de Robin Hood van Zuid-Anatolië. In De wind uit de vlakte (1963), het eerste deel van de ‘Anatolische trilogie’ bezag hij zijn geboorte-streek Cilicië vanuit een niet minder heroïsch perspectief, dat van boeren die na een zware tocht uit de bergen overgeleverd zijn aan de eigenaars van de katoenvelden.

Hoewel Kemal in Turkije vooral gewaardeerd werd om zijn epische vertellingen van het platteland, is de beste (en kortste) introductie tot zijn werk de aandoenlijke novelle Ook de vogels zijn verdwenen (1978), waarin drie provinciejongens vermalen worden in het moderne Istanbul.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s