Dinsdag 1 december

Vandaag is het Wereldaidsdag. Een van de eerste en beste romans over de epidemie werd in 1990 gepubliceerd door de Amerikaan Michael Cunningham: A Home at the End of the World, over een bijzondere driehoeksverhouding in het New York van de Reaganjaren. Negen jaar later speelde aids een minder nadrukkelijke maar even belangrijke rol in Cunninghams variatie op Mrs Dalloway van Virginia Woolf. Hoe heette die tribute novel?

***

Cunningham tweeIn een van de drie verhalen die samen The Hours (1999) vormen, lezen we hoe Virginia Woolf bij het schrijven van Mrs Dalloway anno 1923 vecht tegen de waanzin die altijd op de loer ligt; en hoe zij het verhaal van Clarissa Dalloway telkens weer aanpast. In de laatste van de zeven hoofdstukjes die aan haar zijn gewijd, beslist ze dat Mrs Dalloway geen suïcide zal plegen. Ironisch, want Virginia Woolf zelf zal 18 jaar later met een zware steen in haar zak de rivier de Ouse inlopen – een zelfmoord die in de vorm van een flashforward in de proloog van The Hours wordt beschreven. Woolfs verhaal wordt afgewisseld met dat van Mrs Brown, een groene weduwe die in het Los Angeles van 1949 op de rand van de waanzin verkeert, en met dat van een eigentijdse Clarissa, Clarissa Vaughan, die zich als lesbienne op leeftijd beweegt in cultureel New York.

Woolf tweeDe parallellen liggen voor het oprapen. Mrs Brown kampt met dezelfde existentiële twijfels en frustraties als Mrs Woolf, maar besluit uiteindelijk net als de hoofdpersoon van het door haar verslonden Mrs Dalloway geen zelfmoord te plegen. Clarissa Vaughan brengt haar lentedag in de jaren negentig op min of meer dezelfde manier door als Mrs Dalloway driekwart eeuw eerder. Alleen organiseert zij geen feest voor een uit den vreemde teruggekeerde oude vriend, maar voor een aan aids lijdende dichter die in het aangezicht van de dood een belangrijke prijs heeft gekregen. Aan het eind van The Hours komen Clarissa en Mrs Brown in een verrassende scène bij elkaar, waarmee de drie lijnen van Cunninghams roman onverbrekelijk met elkaar worden verknoopt, en de lezer weer bij het begin wil beginnen.

 

Advertenties

One thought on “Dinsdag 1 december

  1. Beste Pieter Steinz,
    Dank voor uw stuk over het boek The Hours van Virginia Woolf.
    Ik ben het boek gaan lezen nadat ik de uitstekende verfilming ervan zag (met mooie vertolking van Julianna Moore en Nicole Kidman).
    De muziek van Philip Glass, opzwepend, dwingend in de herhaling, paste prachtig bij het onderwerp.
    Meestal leidt verfilming van een boek tot een onbevredigende uitkomst, althans dat is mijn ervaring. Hier gebeurde iets bijzonders: ik kocht het boek.
    Ik hoop nog veel van u te lezen.
    Vriendelijke groet,
    Marjoleine Oppenheim

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s