Maandag 26 oktober

Vandaag zou Jan Wolkers 90 geworden zijn, als hij niet in 2007 overleden was. Welke van zijn boeken moeten we eens nodig herlezen?

***

Wolkers Turks tweeBij alle vruchteloze speculaties over Nederlandse Nobelprijskandidaten werd de naam van Jan Wolkers nooit genoemd. En dat terwijl hij dertien romans, vier verhalenbundels, vijf essaybundels, acht jaar dagboeken en een Boekenweekgeschenk publiceerde; in tientallen talen waaronder het Zweeds was vertaald (meest tot de verbeelding sprekende titel: En ros av kött); en bovendien door zijn bijbelse inslag mét Reve tot de herkenbaarste stilisten van de naoorlogse Nederlandse literatuur werd gerekend. Volgens criticasters kwam dat doordat Wolkers de laatste dertig jaar van zijn leven geen groot boek meer schreef.

Wolkers OegstgeestDat kan zijn, maar een schrijver heeft het recht om op zijn beste boeken beoordeeld te worden, en dat zijn er in het geval van Wolkers nogal wat. De romans Kort Amerikaans en Turks fruit (dat veel grappiger en ontroerender is dan de film van Paul Verhoeven doet vermoeden). De verhalenbundels Serpentina’s petticoat en Gesponnen suiker, waarin Wolkers een geslaagde poging deed om in de voetsporen van Edgar Allan Poe seks en dood op een obsessieve manier met elkaar te verbinden. De vader-en-zoonroman De doodshoofdvlinder, die bewees dat Wolkers in de jaren 70 bepaald nog niet was uitgeschreven. En bovenal Terug naar Oegstgeest, de geschiedenis van een streng gereformeerde jeugd in de crisis- en oorlogsjaren die anno 1965 een nieuwe standaard zette voor literaire autobiografie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s