Donderdag 19 februari

Vandaag worden in de Openbare Bibliotheek Amsterdam de eerste exemplaren van de Gids voor de wereldliteratuur uitgereikt aan Remco Campert en Maartje Wortel, de (bijna) oudste en de jongste van de 416 schrijvers die een eigen lemma in  ‘De Dikke Steinz’ gekregen hebben. Wat zegt de gids over hen?

***

Campert, Remco
Den Haag 28 juli 1929 • Nederlands dichter en verhalenschrijver
Campert CompleetRemco Campert kreeg in 1979 de P.C. Hooft-prijs voor poëzie; hij had hem met evenveel recht voor proza kunnen krijgen. De zoon van de in concentratiekamp Neuengamme gestorven dichter Jan Campert (‘De achttien dooden’) was de toegankelijkste van de experimentele dichters die bekend werden onder de naam de Vijftigers; vanaf de jaren 50 schreef hij – met een humoristische toets en een melancholieke ondertoon – ook verhalen en licht satirische romans over het moderne (kunstenaars)leven en vooral over het wel en wee van de liefde: Alle dagen feest (1955, verhalen), Het leven is verrukkulluk (1961), Liefdes schijnbewegingen (1963), Tjeempie! of Liesje in luiletterland (1968), De Harm en Miepje Kurk Story (1983) en Somberman’s actie (1985).
De laatste decennia is Campert vooral geliefd als columnist (in de Volkskrant) en als auteur van melancholieke romans over ouder wordende kunstenaars met een verleden in het Parijs van de jaren 50. De beste daarvan is Het satijnen hart (2006), het zelfonderzoek van een onsympathieke oude schilder, die naar aanleiding van de dood van een vroegere geliefde zijn leven overdenkt en opnieuw in de steigers zet.

Wortel Half mensMaartje Wortel
Eemnes 26 okt. 1982 • Nederlands schrijfster van romans en verhalen
“Ik zou wel taxichauffeur willen worden,” zei Maartje Wortel in een interview. “Vreemde mensen die bij je in de auto stappen, die vluchtige contacten. Je kunt er hele verhalen omheen bedenken, ze een leven meegeven.” Dat is precies wat ze doet in Half mens (2011), waarin de levens van drie lamlendige Los Angeles-inwoners met elkaar verweven raken na een taxi-ongeluk: de Mexicaanse copywriter die in de taxi zat, de aangereden Nederlandse studente wier been geamputeerd moet worden en James Dillard, die getuige is van alles. En dan zijn er nog de vele figuranten die geïntroduceerd worden met een minibiografie tussen haakjes om vervolgens de rest van het boek niet meer terug te keren.
In haar droge, kale en registrerende stijl – die ze al tentoonspreidde in Dit is jouw huis (2009), de laconiek-absurdistische verhalenbundel waarmee ze de Anton Wachterprijs won – maakt Wortel duidelijk: je kunt niemand echt kennen. Dat geldt ook voor de dure kazen etende en in hotels wonende James Dillard, die in IJstijd (2014) als hoofdpersoon terugkeert (omdat hij, volgens Wortels uitgeverij, een personage met potentie was): of er iets, en zo ja wat, waar is van wat hij vertelt, blijft voor de lezer onduidelijk.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s