‘Poètes maudits’, verdoemde dichters

Op de tweede dag van de Boekenweek vervolgen we onze alfabetreis door de Europese kunstgeschiedenis aan de hand van Made in Europe, het boek. Na Aalto, Byron, Cartier, Dürer, Elckerlijc, fado, grachtengordel, Hitchcock, Klimt, Leica, Mies van der Rohe, Nijntje en Oblomov, vandaag de 19de-eeuwse poètes maudits.

***

Henri Fantin-Latour: Un coin de table (1868), links Verlaine, naast hem Rimbaud

Henri Fantin-Latour: Un coin de table (1868), links Verlaine, naast hem Rimbaud

In het Musée d’Orsay in Parijs hangt een schilderij van Henri Fantin-Latour met de titel Un coin de table. Het werd geschilderd in 1872 en beeldt een groep merendeels bebaarde mannen af van wie we er nog twee kennen: Paul Verlaine en Arthur Rimbaud. De een was een begaafd symbolist die worstelde met de drank en de (homoseksuele) liefde, de ander een poëzievernieuwer die net als Verlaine jong zou sterven, maar niet voordat hij twee baanbrekende bundels had gepubliceerd: Illuminations, met experimentele prozagedichten die streefden naar ‘ontregeling van de zintuigen’, en Un saison en enfer, over zijn bewogen (liefdes)relatie met Verlaine, die zelfs een schot op hem loste.

Baudelaire gefotografeerd door Nadar

Baudelaire gefotografeerd door Nadar

Verlaine publiceerde in 1884 de bloemlezing Les Poètes maudits (‘De verdoemde dichters’), waarin naast Rimbaud ook Stéphane Mallarmé en de jonggestorven Charles Baudelaire (1821-1867) waren vertegenwoordigd. De titel was een geuzennaam, voor het eerst gebruikt door de toneelschrijver Alfred de Vigny, die er in 1832 het soort dichters mee had aangeduid dat zich ophoudt in de marges van de samenleving, ‘vervloekt door de machtigen der aarde’. Een kwarteeuw later zou Baudelaire zich in zijn bundel Les Fleurs du mal presenteren als zo’n poète maudit, levend aan de zelfkant, één met de hoeren, misdadigers en alcoholisten van Parijs, kortom een waardig opvolger van de 15de-eeuwse dichter-dief François Villon. De zwarte romantiek van zijn gedichten had een onuitwisbare invloed op iedere dichter na hem die zich wentelde in de verdoemenis, van Antonin Artaud tot Jim Morrison en van William Burroughs tot Maarten van Roozendaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s