Magritte

Behalve in een behangfabriek werkte de latere surrealist René Magritte als tekenaar op een reclamebureau. In dat licht is het niet vreemd dat zijn iconische werken niet gratis ter beschikking worden gesteld op het internet. La reproduction interdite.

***

Het Magritte-museum in Brussel ten tijde van een verbouwing (2008); te zien is een deel van het schilderij L'empire des lumières (1954)

Het Magritte-museum in Brussel ten tijde van een verbouwing (2008); te zien is een deel van het schilderij L’empire des lumières (1954) foto Michel Wal / WC

De Belgische schilder René Magritte (1889-1967) werd gevormd door zijn baan als tekenaar in een behangfabriek, zijn bewondering voor het werk van de Italiaanse proto-surrealist Giorgio de Chirico en – als we sommige van zijn biografen mogen geloven – de zelfmoord van zijn moeder, die naakt met haar jurk over haar hoofd uit de Sambre werd gevist. Zijn eerste surrealistische doek schilderde hij in 1926; zijn beroemdste, La trahison des images (een pijp met het onderschrift ‘Ceci n’est pas une pipe’) twee jaar later, toen hij in Parijs woonde en optrok met André Breton en zijn surrealistische beweging. ‘De verraderlijkheid van beelden’ zou Magrittes handelsmerk worden; hij zette zijn strakke en hyperrealistische stijl in om de toeschouwer te laten nadenken over visuele ongerijmdheden of kortsluitingen tussen taal en beeld: twee kussende mensen met doeken over hun hoofd (Les amants, 1928), een schilderij op een ezel dat onderdeel wordt van het landschap dat het afbeeldt (La condition humaine, 1933), een man die in de spiegel kijkt en zijn achterhoofd ziet (La reproduction interdite, 1937), een stoomlocomotief die uit een schouw komt (La durée poignardée, 1938), naakte vrouwen en mannen met bolhoeden in tientallen poses. Magrittes toegankelijke manier van schilderen (en niet te vergeten zijn humor) maakte hem niet alleen populair bij de Pop Art van de jaren vijftig en zestig, maar ook bij reclamemensen, popartiesten (van Jeff Beck tot Paul Simon), filmmakers (van Jean-Luc Godard tot Terry Gilliam) en zelfs wiskundigen. Douglas Hofstadters logica-bestseller Gödel, Escher, Bach (1979) was zonder de Magritte-illustraties niet half zo instructief geweest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s