Tien klassiekers met een happy ending

De beste boeken lopen slecht af, schreef ik eerder op deze blog. Maar gelukkig zijn er klassiekers zoals Pride and Prejudice, feel-goodliteratuur van de hoogste kwaliteit. Bij wijze van tip voor de Boekenweek: tien andere Europese meesterwerken met een happy ending.

De historie van mejuffrouw Sara Burgerhart (1782) van Betje Wolff en Aagje Deken. Briefroman in de Britse traditie over een weesmeisje dat ontsnapt aan haar burgerlijke tante, om na veel avonturen de ware liefde te vinden.

Jane Eyre (1847) van Charlotte Brontë. Klassieke weesmeisjesroman die eindigt met een sublieme zin die alles zegt: ‘Reader, I married him.’9780141037370

Bleak House (1852-1853) van Charles Dickens. Een weesmeisje ontdekt haar afkomst te midden van sociaal onrecht en een voortslepende Londense rechtzaak.

Misdaad en straf (1866) van Fjodor M. Dostojevski. Allesbehalve een feel-good novel: een Petersburgse student pleegt twee moorden om zijn bovenmenselijkheid te bewijzen en wordt door een politie-inspecteur tot een bekentenis gedreven; maar hij keert gelouterd en in de armen van een hoertje met een hart van goud uit het strafkamp terug.-

Verne NederlandsLe tour du monde en quatre-vingt jours (1973) van Jules Verne. Woeste avonturen van een Engelse gentleman die een weddenschap aangaat om in tachtig dagen de wereld rond te reizen.

Mrs. Dalloway (1925) van Virginia Woolf. Een dag uit het leven van een Londense societydame, die haar leven overdenkt en zich uiteindelijk met de wereld verzoent. (Als dit je niet opbeurend genoeg is, lees dan The Hours, de wonderschone roman die Michael Cunningham in 1998 schreef over ‘die kleine moments of being die ons genoeg kunnen troosten om weer door te gaan.’)

Pippi Langkous (1945-1948) van Astrid Lindgren. Een magisch ‘pilletje peperneut’ zal ervoor zorgen dat de twee buurkinderen van het supersterke eigenzinnige meisje met de rode vlechtjes ‘nimmer greut’ worden

De avonden (1947) van Gerard Kornelis van het Reve. Met oud en nieuw verzoent de opstandige jongeman Frits van Egters zich met zijn ouders en zijn leven: ‘”Het is gezien,” mompelde hij, “het is niet onopgemerkt gebleven.” Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap.’

harry-potter-and-the-chamber-of-secretsHigh Fidelity (1995) van Nick Hornby. Een tragikomedie van de mannelijke erfgenaam van Jane Austen: een van popmuziek bezeten platenhandelaar wordt door zijn vriendin in de steek gelaten en spoort zijn oude liefdes op om erachter te komen wat er als minnaar aan hem schort.

Harry Potter and the Chamber of Secrets (1998) van J.K. Rowling. Misschien wel de vrolijkste van de zeven delen. Zonder de gitzwarte ondertoon die vanaf The Prisoner of Azkaban in de cyclus sloop, en met een glansrol van Gladianus Smalhart, de nieuwe leraar in Verweer tegen de Zwarte Kunsten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s