Moore en Hepworth

Constantin Brancusi was een van de westerse beeldhouwers die een grote invloed uitoefenden op het werk van Henry Moore (1898-1986) en Barbara Hepworth (1903-1975), twee Engelsen uit Yorkshire die elkaar ontmoetten op de Leeds School of Art en de rest van hun leven vrienden en creatieve rivalen zouden blijven.

Als makers van abstracte sculpturen worden ze vaak in één adem genoemd, hoewel Hepworth in haar voorliefde voor organische vormen met gepolijste gaten veel radicaler (lees: non-figuratiever) was dan Moore, wiens disproportionele reclining figures – meestal vrouwen – duidelijk als menselijke lichamen herkenbaar zijn. Beide beeldhouwers waren geraakt door premoderne en niet-westerse kunst; Hepworth door Afrikaans houtsnijwerk en Cycladische figuurtjes, Moore door de liggende figuren van de Tolteks en de Maya’s. Beiden lieten zich bovendien inspireren door de natuur, wat misschien wel een van de redenen is dat hun sculpturen zo tot hun recht komen in beeldentuinen en parklandschappen. De grootste collectie van Moore’s werk is verzameld in en om zijn huis in Perry Green, Hertfordshire; Hepworth heeft een gigantisch museum in haar geboorteplaats Wakefield, terwijl ook het huis-annex-atelier in St. Ives, Cornwall, waar zij in een brand de dood vond voor bezoekers is opengesteld. Hun beider invloed is terug te zien in de kunst van bijna alle moderne Britse beeldhouwers, onder wie Anthony Caro en Eduardo Paolozzi.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s